|
Yer Tophane-i Amire. Olay İstanbul Fashion Lab İlk defile Ümit Ünal. İçeriden tiz demir sesleri yükseliyor sanki birileri kaynak yapıyormuş gibi. Taş binanın, taş merdivenlerinden içeri giriyorum tam karşımda, platformun tam ortasında 3 bıçak bileyici adam. Hani eskiden sokaklarda olurdu, “bileeeeeeeeyciiiii” diye dolaşırlardı, aynen öyle.
Defile başlamadan hemen önce sahneye Ümit Ünal’ın ablası çıkıyor, mikrofonun başına geçiyor ve hayatımda duyduğum en değişik sesle en farklı yorumu seslendirmeye başlıyor. Sanırım zaman zaman defileden daha çok seviyorum şarkının beni götürdüğü yerleri...
Şarkının o büyülü sesiyle platformda 3 kız beliriyor. Saçları yerlere kadar uzanan 3 kız. Etrafa şaşkın gözlerle bakıyorlar, sanki bu dünyayı ilk defa görüyormuş gibi. Sonra bıçak bileyicilerin yanına gidip duruyorlar (ama defile başladıktan sonra bol bol sahnede dolaşmak üzere).
İlk manken, Ahu Yağtu çıkar çıkmaz Ümit Ünal’ın kuklalardan ilham aldığı koleksiyonu geliyor aklıma. Zaten üstümde de o koleksiyondan bir üst var. Kendimi aralarına atlamamak için zor tutuyorum. Makyajlarına bakıyorum, yüzlerinin yarısı makyajlı, yarısında hiç bir şey yok. Bana görüntüleri ve makyajlarıyla ünlü palyaço Pissarrot’yu andırıyorlar ama sadece bana...
Çünkü defilenin konusu bambaşka. Moira denen 3 Kader Tanrıçası’nın hikayesi bu. Çoğulu Moirai. Defile devam ederken platformdaki bıçak bileyicilerden makas alıp yerleri süpüren saçlarından tutamlar kesiyorlar. Her bir tutam bir insan hayatının sona erdiğini temsil ediyor...
Defilenin ardından Ümit Ünal’la yapılan bir ropörtaja kulak kabartıyorum. “Her şey bir üçlemeydi farkettiyseniz” diyor. “3 bıçak bileyici, 3 tanrıça, ablam şarkıyı 3 defa söyledi, 3 manken vardı ve bunlar 3 sokak kızını temsil ediyorlardı. O yüzden yüzlerinin yarısı makyajlıydı, yarısı değil. Sokağa da bu şekilde gönderme yapmak istedim. Hayatımda da 3 tanrıça var, ablam ve annem” dedi ama 3. kimdi duyamadım. Bunun gizemiyle başbaşa kalmak da hoşuma gitmedi değil.
Ümit Ünal hayal dünyasına hayran olduğum nadir tasarımcılardan biri ve tasarımlarını giyip o dünyaya girmekten büyük keyif alıyorum. Bu defilede de daha katılmam gereken çok dünya olduğunu gösterdi bana.
İkinci defile Hatice Gökçe. Sadece erkekler için tasarım yapan Hatice Gökçe'nin teması ilhamını Diyojen'den almıştı. Az önce bıçak bileyicilerinin durduğu platformda şimdi Listenbul grubu herkesin kanını kaynatan bir müzik yapıyordu. Podyumdaysa mankenler değil, farklı mesleklerden seçtiği dansçılar, oyuncular, vb. vardı.
Bu koleksiyonda özgürlüğü, farkı ve cesareti aradığını söyleyen Gökçe aradığını bulmuş gibiydi: İnsan için vazgeçilmez olan, en kısıtlı yaşam koşullarında bile kendine yetmektir...Bağımsızlık ve mutluluğun kaynağı olan bilgelik budur.
Erkekleri farklı dokularla, formlarla tanıştırıyordu. Etek pantolonlar, kolsuz ceketler, payet tişörtler, deri pantolonlar üstüne giyilen kürk ceketlerin içinde jarse üstler.
Hatice Gökçe sadece erkekler için tasarım yaptığını düşünedursun ben kendim için bir pardesü ve bir triko beğendim bile.
Bu iki defileden sonraki 3 defileyi (İdil Tarzi, Bahar Korçan, Arzu Kaprol) ve bir de son defile olan Özlem Süer’i izleyemedim.
Ama cumartesi günkü Etcetura defilesini kaçırmadım. Ezra ve Tuba Çetin’in yakın zamanda gazetelerde okumuş olabileceğiniz martı konseptli defilesinin ufak bir bölümü Tophane’ye taşınmıştı ve sanki bu defa konseptle lokasyon daha bir uyum sağlamıştı. Taş binanın taştan duvarları içinde otururken dev ekranlara yansıtılan Galata Kulesi’nin içinde hissediyordunuz kendinizi. Kulenin penceresinden dışarı bakan bir kız kendini boşluğa bırakıyordu, siz düşüyor sanarken bir martıya dönüşüp diğer martılara katılıyordu. Bu fikir de bana Kuğu Gölü balesinden ilham alınmış gibi hissettirse de ben büyülenmiş bir şekilde defileyi takip etmeyi tercih ettim.
 Her şey en ince ayrıntısına kadar düşünülmüştü. Ayakkabıların topuklarında, saç aksesuarlarında martı gagalarına göndermeler vardı, bembeyaz makyajlar ve saç tasarımları öyle baskındı ki bazı tasarımların önüne geçiyordu.
Belki de biraz Balenciaga’yı biraz da Diesel’i hatırladığım için öyle düşündüm.
Yine de beğenmediğimi söylemek yalan olurdu ama benim için özellikle triko ve işlenmiş deri tasarımların yeni kapılar açtığını söylemek zorundayım.
Dediğim gibi makyajlar öyle güçlüydü ki farkedebildiğim tek manken Ece Sükan oldu, daha sonra tuvalette makyajını çıkarırken rastladığım için tanıyabildiğim bir de Ahu Yağtu oldu.
Seyredebildiğim 3 defile de doğru seçim yaptığımı gösterdi. Üçünün de büyülü dünyaları benim teatral tarzıma hitap ediyordu, belki de ondan. Belki Tophane-i Amire’nin taş duvarlarının da bu büyüye katkısı olmuştur. Belki defile aralarında dışarı çıktığımızda bizi camileri ve çeşmeleriyle karşılayan Tophane’nin de katkısı olmuştur. Bilmem ki...
|
