Hep en tahmin etmediğimiz anlarda gelmez mi o duygu? Birden aklına gelir, kalbini sıkıştırır… Bir dilek tutarsın, geriye dönmüş, retro havası olan…
Normal bir günde, yani ne güzel ne çirkin boyutlarda, sıradan bir gün geçirmeye tam da başlamışken içimden geçti…
“Keşke o gün Heybeli Ada’dan dönüş vapurunu kaçırmış olsaydık…”

O gün ben inat etmeseydim, evde olmam gerekli diye ve evet doğruydu da, ama ya kaçırsaydım vapuru? O zaman kızamazlardı da bana… Eğer o gün saat 6’da vapura yetişememiş olsaydık; ben sonrasında hissettiğim “geç kalmışlık” duygusu ile hiç tanışmayacaktım.
Ne güzeldi o gün oysa… Ben erken uyanmayı sevmem, biliyor musun? O gün erken uyanmıştım, sonra ilk kez binecek olduğum, isminin de ilginç geldiği o “finiküler” denilen metromsu araca binmiştik. “Nereye gidiyorduk?”
Büyük ciddiyetin vardı... Seviyordun belki de benimle dalga geçmesini, her şeyi ciddiye alışımı en olmadık zamanlarda. Yine o büyük ciddiyetini koruyup “kaçırıyorum seni” cevabını vermiştin. Korkmuştum… Gerçekten kaçırma olasılığından. İkimiz de deliydik, o yüzden pek de “yok artık, abartma”lık bir hal bizde pek yaşanmazdı. Hep bir yerlerden kaçmak isteyen ben; o gün neden korkmuştum ki kaçırılmaktan? Kapılmaktan korkmuştum belki de. Hepimiz bir noktada korkmuyor muyuz kapılmaktan? Neden bu kaçış? “Kaçan kovalanır” manifestosunu benimsemişliğimiz kadar; kendimizi bırakmak savaşından kaçtığımız kadar; kendi obsesyonlarımızdan da kaçabilseydik ya…Yani sen kaçmıştın da; ben…