|
Yatıp duran çocuk iğne batmış gibi neden ayağa kalkar?
Çocuk bensem, ayağa kalkan da benim.
Yaptığımın farkına varış 1.
Şayet değilsem; ayağa kalkmamın başka bir nedeni olmalı..."Ne sık unutur oldum..."
Yalan söylüyorum kendime..Unutkanlığın damarlarımda artışa geçtiği doğru, ama bu kez unutmadım... Manalı bir şeyler söylemeye çalışıyordum sadece, beceremiyorum.
Aslında asıl söylemek istediklerimi ve içimden geçenleri bir solukta harcamak istemiyorum, aklımda doğru mu yanlış mı muhakemesi yaparak parmaklarımın sözünü dinler oldum.
Ayaktayım...Küçücük odanın içinde bir ileri bir geri yürüyorum. Dikine çizgili ve renkli pijama altının inadına, yatay çizgili gri bluz giydim. Kafa tutuyorum kendime, nedense..
Aynanın karşısına geldim işte. Kendi kendime konuşurken aynanın karşısında durup, nasihat ya da demeç veriyor gibiyim. Sanki herkes beni dinliyor da, çok önemli şeyler söyleyeceğim.
Çok önemli filan değil aslında ama içimi kurcalıyor, iki kuruşluk uykumu dört eşit şekilde bölüp altı kardeşe dağıtıyor. Kimin hakkı yendi ki?
-Hiç kimsenin hakkı filan yenmedi, kafayı mı yedin? "Nereden geldi o ses? İçim o kadar yüksek sesle bağırıyor olamaz. Ayna? Bu senin işin değil mi?" Neyse,neyse diye ellimi sallayarak, aklım sıra beynimden geçen diğer düşünceleri savıyorum. Hiç başarılı değil.
Kalem bulmalıyım! İnsan kalemi sallayarak konuşmalı ayrıca, ben de ayna karşısına kendime kalem sallıyorum. Aklımda kalemle değil ama parmaklarla yazılmış bir kaç kelime...
"Bana bak" diye giriyorum söze.
-Aferin kızım, böyle devam etmelisin işte, şimdi ellerini kollarını da oynatarak göster düşünceni. Kafamı toparlamalıyım, yutkunmalıyım, boğazımda takılı kalmadan çıkmalı, akmalı dışarı.Kalemi kaldırıyorum,
"Hiç tanımıyorsun içimdeki ruhların bazılarını."
-Güzel gidiyorum. Hadi devam... "Mesela ben sana, 'ne kadar uzağa gidersin' dediğimde susmakla eşdeğer aptalca bir cevapla yollarda karşılıyorsun beni. Sonra aslında benim en çok satır aralarında konuştuğumu da öğrenememişsin. Bir de.."
-Susma, bitir şunu...
Kalemi bırakıyorum. Dimdik duruyorum, aynada gözlerimin içine bakıyorum..Bu gördüğüm ben miyim? Evet, benim ama sadece silüetimsi bir şekilde, ben aslında aklımdan bir an'ıya veya onun benzeri bir cisime konuşuyorum.
-Söyle ve kurtul sonunu... Bu ayna beni ürkütüyor...Konuşabiliyor o.Bir yudum su içtiğimi hayal edip devam ediyorum. Bitirip, yatağa geri dönmem gerekli. "Bir de, satır arası dediklerim kafanı karıştırdığında soruyorsun, ben söylediğimin bir satır arası olmadığına kolaycacık inandırabiliyorum seni.
Sorun şu ki; sen hemencecik tatmin oluyorsun..Zaten bu yüzden tanımadığını düşünüyorum. Ya da kafa yormuyorsun diyebiliriz...Sorun...Evet, sorun senin duymayı bilmemen." Bitti..
Nefes alıyorum...Kalem saçımdaymış, elimde değil...Ayna karşısında da değilmişim meğerse. Kalkıp kendimi arıyorum şöyle bir odanın içinde, gözlerimle. Yataktaymışım... |
