Geçen yıl sözlümden (buraya dikkatinizi çekiyorum nişanlım ya da kocam değil! Ki öyle olsa ne olurdu ) ayrıldığımda çevremin verdiği tepkiler genelde aynı doğrultudaydı:
“Ama sen çok iyi görünüyorsun!

Çok cesursun!
İnanamıyorum nasıl böyle bir karar verdin?...”

Benimse tepkim hep “Niye? Neden? Kötü mü olmalıydım? Ay ne var bunda yürümedi ayrıldık”

Ben ömrümün kalanını geçirmeye adım atacağım adamın buna uygun olmadığını gördüm. Onunla bu konuda anlaştık ve bitti.

Ben mutluluğum için doğru bir karar vermiştim.
Ve bu geleceğim için mantıklı ve gerekli bir karardı. Cesaretle alakası yoktu.

Yani ben hep memnundum, yaşasın özgürlük.
Artık önce kendi mutluluğum geliyordu ve ben bu hatamdan ders almıştım.
Bir gün evlenirsem sebebi “ sabahları uyanınca tek görmek istediğim yüzün ona ait olduğu” bir adam olacaktı. Hala da öyle.

Kararımın cesaret istediğini 30’una yaklaşmış bekar bir kadın olarak profilimin çıkarıldığını öğrendiğimde anladım.  Tek istediğim huzur içinde yaşamaktı.

İlla da olsun diye birini hayatıma sokamayacağımı, acı ve kırıcı şekillerde öğrendim.
Sanki ben çok matah evlenilecek bişeymişim gibi sonraki “takıldığım” adamlar bile benle evlenmek istedi.
Arkadaşlar! Ben evlenmeyi düşündüğüm adamdan pat diye ayrıldım, hatta aldattım bile desem yeridir. Benle nasıl evlenmek istersiniz!!!

Hatta evli ve/veya çift arkadaşlarımın bana ayarlamaya çalıştığı birbirinden gereksiz adamlarla da bu deneyimlerime deneyim kattım.

Hadi teyzelerimi, yerel yaşlı otoritelerimizi geçtim. Yalnız kaldınız mı hemen ahret soruları başlar ya.
-Nasılsın?
-İş nasıl?
-İyi kazanıyor musun?
-Biri var mı?
-Niye yok çirkin de değilsin…

Bunları başarıyla bertaraf ettim hep.
Ama sıra yaşıtlarıma gelince…
Üstelik erkekler ,hatta bazen kız arkadaşlarımın sevgilileri burnunu sokunca hayatıma :
“Neden yalnızsın?  Ya da dışarı çıktığınızda yalnız tek kız bensem: Yalnızsın ama eğleniyorsun dans ediyorsun hadi bakalım  ” …

O an unutmak istediğim gerçekle yüzleşmek zorunda kaldım. Hala ne kadar okursanız okuyun, ne kadar akıllı, hoş, bakımlı, neşeli…_ bu böyle uzar gider olursanız_ olun  bekar ve kadınsanız göze batıyorsunuz.

Sonrası felaketler  de facebook gibi yerlerde adı tanıdık ama soyadını çıkaramadığınız kızların sizi listesine almasıyla geliyor. Onlar evlenmiş ve soyadını değiştirmiş lise arkadaşlarınız çünkü!

Bunlar arka arkaya yaşanırken ve bendeniz “de get “ diye kendi kendime çığırırken bir kitabın reklamını gördüm:
Gelin Dalgası . Bekar kadınlar için sağ kalma rehberi. Koşup aldım tabii.
Daha ilk sayfada , yalnız değilmişim diye bir rahatlama bile yaşadım.
Okuyup göreceğim, belki de işe yarar. Size de haber veririm.

Benim burada yaptığım evlilere taş atıp, bekarlık sultanlıktır propagandası değil. Gerçi özgür hayat sultanlık ama …  :)
Ben de hayatımı geçirmek isteyeceğim bir adamla karşılaşırsam evlenmeyi tekrar düşünebilirim.
Kaybettiğim güveni ve bağlanma arzusu bulursam veya…

Ortak bir hayatı eşit ve adil ve sevgi dolu paylaşmayı başarmak evlilik.
Çok büyük odaklanma, sabır ve sevgi isteyen bir anlaşma.

Evlilik güzel bir teklif, parlayan bir yüzük ya da bir peri elbisesinden ibaret değil. Bunu bekarken anlamak çok önemli.
Bekarlığı ve evliliği güzel ve kutsal yapan bunu kavramak ve bu değeri verebilmek.

Ben evliliğe değer verdiğim için evlenmedim.

Ben  mutluluğu arayacağım için onlara göre mutsuzluğa razı oldum.

Her yaşın kendi güzelliği vardır derler, hayattaki evrelerin de.

Bekarlık da yaşanması en güzel evrelerden , lütfen bekar kadınlara özgürlük verilsin!

Klübe kimin ne zaman katılacağı belli olmaz ;)

 Ece Yücel
NYC 2 IST-İstanbul