Fotoğraf benim için çoğu zaman telaşlar arasına sıkışmak zorunda kalmış yaklaşık 3 senelik bir macera. Bunun bir senesi daha çok okuyarak, izleyerek, öğrenerek bakış açısı yatırımı niteliğinde geçti diyebilirim. Sonrasında neden sadece izliyorum sorusu ve ilk makine...Aslında benim derdim kelimelerle, hikayeleri çok seviyorum, yazmayı daha da çok....Sonra sonra yazdığım, okuduğum, dinlediğim herşey kareler halinde yansımalar bulmaya başladı. Karelerime benden yansıyanlar diyebilirim, her biri benden birşeyler ele veriyor gibi aslında... “Kendimi fotoğraf çekerken hissettiğim kadar....” boşluğunu ifade edemediğimden beri de sanırım fotoğraf benim için vazgeçilmez oldu. Kurgu her zaman daha çok ilgimi çekiyor. Birşey anlatan, hikayesi olan ya da hiç değilse üzerine hikayeler uydurabileceğim fotoğrafları daha çok seviyorum. Eski mekanların ruhu olduğuna inanıyorum, bu yüzden de sık sık kullanıyorum. Moda fotoğrafları ise yeni yeni, mesleğim dolayısıyla yabancı olmadığım ve bakış açıma güvendiğim bir konu...

Kafamın içinde karelerle dolaşıp doğru zamanı bekliyorum. Öğrenecek çok şeyim var belki ama yapacak da çok şeyim var..