“Bu insanların acelesi ne? Bu kadar hızlı yaşayarak hayatı ellerinden kaçırdıklarının farkında değiller mi?”

 Latin Amerika’nın bütün sıcaklığını Kuzey Yarımküre’ye taşıyan, varlığıyla her daim içimi ısıtan ve bana bu soruyu soran Arjantinli arkadaşım Ana’ya baktım. Manhattan’ın en işlek caddelerinin birinde olan bir cafédeydik o gün. Cam kenarı masalardan birine oturmuş, bir yandan sohbet edip bir yandan da önümüzden hızla geçen insanları seyrediyorduk.

Ana retorik bir soru sorduğu için cevabımı beklemeden, kahvesinden iri bir yudum alıp konuşmaya devam etti:
"Bir gün bu insanlardan tekini durdurup “Niye koştuğunu biliyor musuuuuun?” diye haykıracağım ona. Belki o zaman biraz kendine gelir ve niye koştuğunu düşünmeye başlar"

Sahi siz biliyor musunuz neden koştuğumuzu?
Otomatik pilota bağlanmış, gözlerimizde de birer at gözlüğü nereye gittiğimizi dahası oraya neden gitmek istediğimizi unutmuş bir şekilde koşturup duruyoruz.

Aklımızda sürekli olarak yapmamız gereken işler, ulaşmamız gereken hedefler var.
Yaşamayı unuttuk biz…
Nefes almayı…
Arkadaşlarımızla dünyanın bütün zamanları bizimmişçesine uzun uzun sohbetler etmeyi…
Dertleşmeyi, kahkahalar dolusu gülmeyi…
En son ne zaman gözlerinizi yukarı çevirip gökyüzüne baktınız?